Reacties

Volg ons

De verhalen van andere ouders uit jullie boek zijn voor mij zo herkenbaar.. Ze brengen onder woorden wat ik voel en meemaak en dat geeft troost te weten dat ik niet alleen ben.
Momenteel ben ik weer een tijdje thuis. Van leidinggevende met 50 medewerkers naar verpleegkundige op het dagziekenhuis en weer thuis omdat werken momenteel niet lukt..
Gelukkig zijn er ook goede periodes en heb ik nog veel over om gelukkig mee te zijn.Bedankt voor jullie verhalen !

We hebben uw reactie goed ontvangen. Hartelijk dank daarvoor.

Je tekst wordt anoniem gepubliceerd. Niet onmiddellijk en automatisch, maar na controle.

Je tekst wordt anoniem gepubliceerd, maar niet anoniem aangeleverd. Geef aub je e-mailadres.

Om te vermijden dat dit formulier misbruikt wordt door software.

Rouw is zo groot zoveel omvattend. Rouw voelt zo heel erg rauw. Ik probeer deze gevoelens te doorleven. Vluchten is niet mogelijk. Iedere dag opnieuw kom je nieuwe confrontaties tegen. Soms zijn ze heel erg pijnlijk, soms ook zalvend.
Er wordt gezegd dat je verdriet moet delen. Dat je het niet alleen kan dragen. Ik merk ondertussen dat niet iedereen het vermogen heeft om te delen. Sommige mensen zeggen goedbedoeld pijnlijke dingen zoals:
Je moet je sterk houden,
Vergeet niet dat je nog kinderen hebt,
Je gaat toch een keer moeten stoppen met wenen,
Je wordt wel weer gelukkig......
Soms wordt er niets gezegd en lijkt het of je verdriet er niet mag zijn. Het is moeilijk om hiermee om te gaan. Emoties lijken een kloof te slaan tussen mezelf en de buitenwereld.
Anderzijds zijn er ook de mensen die een grote steun zijn. Mensen die telkens weer opnieuw naar mijn verhaal luisteren. Mensen die er gewoon zijn. Soms is dit om over mijn dochter te praten of juist zonder woorden. De knuffels, berichtjes, telefoontjes en bezoeken doen deugd. De contacten met de vrienden van haar zijn hart -verwarmend. 
Ik ga verder.  Niet altijd op de manier die van mij verwacht word. Wel op de manier die voor mij het beste voelt op dat moment. Zus, broers, familie en vrienden iedereen rouwt op zij  manier. Iedereen had zijn eigen unieke band met onze dochter. Toch heeft samen rouwen troost, rust en en warmte.
Ik heb de behoefte om even te reageren om het stukje in de krant. Het voelde voor mij als herkenning dat je schreef dat je doodsbang als vreemde mense aan je vragen "of je kinderen hebt".
Jouw Charlotte is in 2007 totaal onverwachts overleden. Mijn zoon Pim (ook op 16 jarige leeftijd) na bijna 3 ziekte jaren.
Die vraag gaat echt nooit wennen. Gisteren nog vroeg een collega "heb jij eigenlijk kinderen"?
Mijn ingestudeerde antwoord, met nog steeds tranen in mijn ogen is "jazeker, ik heb 2 zoons waarvan er 1 helaas is overleden. Een keer heel erg in het begin zei alleen 2 zoons en stopte daar. Ben zo boos op mij zelf geworden want ik vond dat ik hem onrecht aandeed.
Het raakte mij bijzonder dat jouw stukje bijna mijn stukje zou kunnen zijn.
Hou je goed! 
En nu ga ik je boek bestellen. 

Op 3 juni 2018 is onze jongste zoon 2 dagen voor zijn 25ste verjaardag verongelukt met zijn moto.  Hij was op slag dood.  Hij is op 19 januari papa geworden van een tweeling die op 24 weken geboren is.  5 maanden hebben hij en zijn vriendin doorgebracht in Gasthuisberg, iedere dag vechtend voor hun 2 dochtertjes die elk 700 gram wogen bij de geboorte.  Ze hebben samen uren en uren doorgebracht in die kleine kamers vol machines, ze hebben iedere namiddag kangoeroe-liggen gedaan, elk met een kleintje op hun borst. Hij werd zelfs daar als modelvader bekeken en gefilmd voor de studenten geneeskunde.  Wat was hij fier op zijn schattige kindjes, 2 weken voordat ze naar huis mochten ging hij even ontspannen op de moto.  Hij is nooit meer thuisgekomen. Ik weet niet of het de bedoeling is dat iedereen jullie aanschrijft, maar het boek heeft ons echt geraakt en dat willen we jullie graag laten weten.Wij hebben jullie boek gelezen, ik heb het nu aan mijn broers en zussen gegeven met de vraag of zij het ook willen doornemen.

Jullie woorden zijn zo echt, zo "boenk erop", zo helemaal hoe wij ons voelen en gedragen.  We blijven jullie zeker volgen op jullie site.

Fijn om in deze moeilijke periode een warme mail te krijgen rond de Kerst. Ook al is er de familie  er hier ontbreekt altijd iemand, onze dochter , mama van twee kindjes zo onverwachts uit het leven gerukt.Ik wil het woord samen niet meer gebruiken want samen zal nooit meer zijn.Ik kreeg het boek als geschenk van mijn vriendin, prachtig en een steun in de rug. Verwerken is zeer moeilijk en kan ook niet , ik heb nog een opdracht haar twee kinderen waarvan het jongste gehandicapt is mee groot te brengen. Het gemis van een dochter, is ook een gemis van een mama ……. We zijn drie jaar verder maar ik vind het gemis en de pijn steeds erger worden. Ik heb een fijn gezin en toch….er is een stuk uit ons hart.

 

Het boek is een litteken; het getuigt van een wonde die moeizaam stelpt, het wijst een verdriet aan dat zich in het lichaam kerft en daaruit periodiek blijft opwellen. Maar toch is het geen elegie, geen lamento, maar bovenal een monument voor het leven van hun kinderen. Een eerbetoon aan de levens van en de liefde voor hun kinderen die voor altijd ‘anders nabij’ zijn. Het boek slaagt er zo in de lezer in contact te brengen met de kinderen van de schrijvers (ook dat is: anders nabij). Daarin schuilt voor mij het authentieke van dit boek. Niet zozeer in het feit dat het om mensen gaat die “het zelf meegemaakt hebben”, maar wel dat de schrijvers erin slagen om hun kind in woorden gestalte te geven, hun grote immateriële erfenis aan te duiden en invoelbaar te maken. Op een bepaalde manier worden ze zo voorbij de dood terug tot leven gewekt, een ander leven. De paradox van een constant aanwezige afwezigheid (en afwezige aanwezigheid) wordt nergens uit de weg gegaan of ‘opgelost’. Geen kind is zo aanwezig, dan het kind dat men verloor. Net dat die tegenstrijdigheid bestaansrecht krijgt, maakt dat het boek een grote herkenbaarheid heeft. ‘Anders nabij’ is, zo beschouwd, een uniek boek. 

Bedankt lieve mensen voor dit boek. Vorige weekend waren we in een huis in de Ardennen met een grote groep (voetbalvriendjes van onze zoon Oskar, bijna 6, die overleed in de zomer van 2017) , bij momenten vluchtte ik echt weg naar onze kamer om te kunnen voortlezen in dit boek. Op zoek naar steun, begrip, gelijkgezinde verhalen... het heeft mij deugd gedaan. Ik vond Oskar terug deels in het verhaal van Harte, bijna leeftijdgenootjes en dezelfde levenslust op die leeftijd, ook in het verhaal van Ona, ook zo plots, geen afscheid kunnen nemen ... en mezelf in de wijze woorden van Nils die me vertellen in het 'nu' te moeten verdergaan. veel sterkte verder aan allen.

Ik herken het belang van lotgenotencontact maar in dit boek komen ook de aspecten aan bod, tov je partner, familie, werk. Dit in woord zo omschreven op een prachtwijze bij elke ouder.Ik herken zoveel maar leer ook! Dat het mag zijn zoals het is! Dat ik altijd mijn zoon zijn naam wil noemen en hem wil voorstellen,hem wil voort laten leven. Vooral ook dat er geen richtlijnen zijn en dat het voor altijd is ...voor altijd anders nabij. Ik heb het boek voor mijn doen langzaam gelezen ...om alles goed in me op te nemen. Dank aan jullie lotgenoten en Ann die de verbinding brengt .

Het boek heeft een enorme aantrekkingskracht, het is ook ongelooflijk herkenbaar

Dankjewel aan alle schrijvers van dit boek. Zo aangrijpend, zo open laten binnen kijken in je diepste gevoel, zo moedig. Het helpt me om op een andere manier naar mijn kinderen te kijken, meer te relativeren. Het helpt me om beter om te gaan met vrienden en kennissen die een dierbare hebben verloren. Het zal me helpen wanneer ook ik moet afscheid nemen van iemand dicht bij mij. Dankjewel!

Ik las het boek, heb er veel aan gehad heel herkenbaar ! Ook wij verloren heel onverwachts onze dochter ze was pas 36 en mama van twee kinderen waarvan de jongste gehandicapt is. Wij kunnen dit niet "afsluiten" of "verwerken" of een "plaats" geven omdat wij nog een volledige opdracht hebben om de kinderen mee groot te brengen en de zorg van de jongste. De vijf ouders begrijpen elkaar ze hebben veel gemeen, maar wat als je kind zelf kinderen heeft ? weet je hoe moeilijk dat is ? aan de ene kant een troost je hebt een stuk van haar maar aan de andere kant zie je ook hoeveel verdriet de kinderen hebben. De datums van verdriet stapelen zich op , niet alleen de geboortedatum en sterfdatum van je kind maar ook de verjaardagen zonder hun mama etc. Iedere keer weer" ik mis mijn mama zo ! "deze woorden doen extra pijn! Heb mijn werk opgegeven omdat het niet anders kon voor de kinderen, ik heb niets meer waar ik de oude "ik" kan zijn.

Ik heb jullie al een tijdje gevolgd voor jullie boek uitkwam. Heb het boek ook aangeschaft maar heb het nog niet gelezen . Het is nog te vroeg ik ben er nog niet aan toe. Mijn verdriet is nog te groot , mijn zoon is nog maar 6 maand overleden aan de gevolgen van kanker hij was pas 38 jaar. Als de tijd rijp is zal ik automatisch naar het boek grijpen maar ik blijf jullie ondertussen olgn va de emails die ik krijg van jullie. Het is voor mij een steun en een troost. Bedankt daarvoor

"Anders Nabij" , krachtiger kan de titel voor mij niet zijn. Zoveel herkenbaarheid bij alles wat gezegd en gevoeld wordt ... Reeds vier onwezenlijke jaren zijn voorbij sedert onze zoon op 23 jarige leeftijd gestorven is. Heel veel boeken heb ik gelezen over rouwverwerking maar jullie boek is het eerste boek die me echt raakt, waar ik echt iets aan heb. Proficiat en dank u wel !

 

Allereerst kan ik vertellen dat het boek Anders Nabij mij erg geraakt heeft in positieve zin. Geen droog, theoretisch boek, maar een boek met verhalen recht uit het hart van ouders die een kind hebben verloren met daarnaast de aanvullingen van An Hooghe die een verbinding kan maken tussen de verhalen en haar ervaringen als therapeute. Voor mij is het een boek om af en toe weg te leggen en niet in een ruk uit te lezen. Stapje voor stapje de tekst binnen laten komen en verwerken. Wat het boek Anders Nabij dan ook voor mij heeft betekend is de herkenning dat het overleden kind een belangrijke plaats inneemt en blijft innemen in het leven van de achtergebleven ouder. Ik zal daar als hulpverlener voortaan nog meer aandacht aan geven: praten over het overleden kind; welke plaats neemt het kind nu in, in het leven van de ouders; welke verhalen zijn er verteld en zijn er nog verhalen die verteld moeten worden?Het boek Anders Nabij heeft me bevestigd dat het niet gaat om “accepteren” en “verwerken” en “loslaten”. Wie kan zijn overleden kind nu loslaten? Ik zie het bij de ouderen waar ik mee werk, hoe lang geleden het overlijden van een kind ook plaatsvond, het kind is zoals ik al zei nog aanwezig in het leven van de ouders. Ik zie bijvoorbeeld vaak verse bloemen bij de foto van het overleden kind staan en merk op dat de geboorte- en sterfdag van het kind een belangrijke dag is met een bijzondere emotionele lading. Bovenal vond ik de verhalen van de ouders in Anders Nabij zeer ontroerend en indrukwekkend. Bijzonder om een inkijkje te hebben mogen krijgen in het leven van de ouders die een groot verlies hebben geleden dat door allen zo open en eerlijk is beschreven. En door elke ouder op een manier die bij hem of haar past. De zin die mij heel erg getroffen heeft wil ik nog eens herhalen, het is de zin van Liesbeth die door An wordt verwoord (pagina 191): Er is een kans bij verlies en rouw om iemand van heel nabij te leren kennen. Anders nabij.

Graag wil ik jou en de medewerkers en de ouders die het prachtige boek schreven bedanken voor de warme, (h)eerlijke, helende donderdagavond. Het onthaal was erg warm. Ik voelde me meteen op mijn gemak. Lekkere soep, fijne babbel, sfeervolle ruimte en de avond kon starten. Vooraf had ik het boek al gelezen, maar telkens de stukjes voorgelezen krijgen door de ouders zelf was een meerwaarde. Goed gekozen stukken ook.
En dan de vragen die de psychologe daarbij stelde... prima om het gesprek op gang te brengen. We leren nog steeds zoveel bij van elkaar. Ook de muziek was ontroerend mooi.
Ondertussen heb ik zes boeken gekocht, waarvan ik er één voor ons gezin houdt en een paar cadeau heb gedaan. En twee heb ik als doorgeefboek in mijn school waar ik leerkracht en leerlingbegeleider ben. Ik heb ontzettend veel reacties gekregen toen ik dit op school voorstelde... zoveel mensen willen het immers begrijpen of willen weten hoe ermee om te gaan. Enkele collega's gingen het boek ook zelf bestellen om het goede doel te steunen.
Ga zo verder met je goede werk, An, want onze harde, sneldraaiende wereld heeft zulke initiatieven nodig.

Als hulpverlener (en als ouder) dit boek lezen heeft mij veel warmte-momenten opgeleverd, anders dan eender welk theoretisch naslagwerk over rouw. Waar je elders theorieën krijgt over rouwprocessen, met (in gelukkig de meeste ‘zichzelf eer aandoende’ boeken) cassussen als voorbeeld, word ik hier meegesleept in het persoonlijk leven van ouders. Ouders met liefde voor hun kinderen, kinderen hier en kinderen elders. Hierdoor blijft het hangen. Als clientcenterd therapeut vind ik het mee kunnen ‘trillen’ met mijn cliënten waardevol om hen in proces te kunnen doen komen. Dit boek deed mij meetrillen van de eerste tot de laatste bladzijde. Zaken die me oa. zijn bijgebleven en waar ik dus alert op zal zijn, 1) respect hebben voor je gesprekspartner betekent niet wachten tot iemand de overleden persoon ter sprake brengt, maar deze zelf vernoemen en erbij halen. 2) het lege gat in ieder die iemand verloren heeft, is de plek waar enkel het contact met de overledene belangrijk is. Dit gat opvullen is geen doelstelling. Dankjewel Nils, Liesbeth, Christine, Jan, Elke en An!

 

"Anders nabij is een prachtig en aangrijpend boek voor ieder die te maken krijgt met het verlies van een kind. Voor hulpverleners geeft het een andere kijk op de verschillende soorten verbinding die ouders na het verlies van hun kind kunnen kwijtraken. Waar vroeger de focus vaak alleen lag op het verlies zelf, wordt deze nu opengetrokken naar het gezin, de omgeving, het werk en het overleden kind zelf. Naast de eerlijke getuigenissen hierover vindt je als hulpverlener tevens bij elk hoofdstuk belangrijke aandachtspunten terug om rekening mee te houden in het begeleiden van ouders. Een boek om het warm en koud tegelijk van te krijgen."

Ik ben heel blij dat ik dit boek mocht lezen. Het ontroerde me en bracht me (h)erkenning, terwijl ik zelf ook rouw om een aantal mensen die dichtbij me stonden. 
Naast mijn persoonlijke dankbaarheid, voel ik me ook als hulpverlener bevoorrecht. Het is ongelofelijk hoe deze ouders ons meenemen in de meest kwetsbare verhalen uit hun leven. Ze laten ons voelen wat écht belangrijk is wanneer je geconfronteerd wordt met een groot verlies. Zo denk ik dat het verlangen van rouwenden om te 'willen blijven vertellen over de overledene' soms te weinig erkend wordt. Ook het belang van 'een soort leegte' waarin contact met de overledene levenslang mogelijk blijft, is een gedachte die ik zeker zal meenemen in mijn werk. Ik vond het tenslotte mooi om te lezen hoe veel van de ouders, dankzij het contact met hun overleden kind, op zoek gaan naar een nieuwe zinvolheid in hun leven. Bij sommigen heeft dat impact op hun loopbaan. Goed dat ook dit aspect van rouw aan bod komt. Maatschappelijk is er nog werk aan de winkel om mensen de tijd en de ruimte te geven om op hun eigen manier te rouwen en te uit te zoeken welke jobinhoud na het verlies bij hen past. Een grote pluim op de hoed van alle mede-schrijvers!

De immense pijn en verdriet, en tegelijk ook de kracht, de hoop en de allesoverstijgende liefde van waaruit deze ouders schrijven, raakt me diep - als mens, als ouder en ook als therapeut. Het maakt me nederig, verwonderd... De moedige en authentieke getuigenissen tonen op een pakkende wijze dat rouw steeds weer z’n eigen weg zoekt, zelden volgens de ons welbekende rouwmodellen, en al zeker niet met een eindbestemming of doel… ‘Loslaten’ of ‘verwerken’ zijn woorden die we nog veel te makkelijk in de mond nemen. Dit boek is erg inspirerend en motiverend voor therapeuten en hulpverleners, om het ’weten’ achterwege te laten, om te durven een echte verbinding aan te gaan met rouwenden, en hen te ontmoeten, daar op de plek van hun unieke pad.

Voor veel mensen is het moeilijk woorden te vinden voor rouw en verlies. De auteurs van het boek geven met de schriftelijke neerslag van hun ervaringen een mooi genuanceerd beeld van hoe rouw en verlies kunnen aanvoelen. Cliënten die moeilijker hun woorden vinden, plukken graag uit het boek omschrijvingen voor wat zijzelf meemaken. In mijn therapiepraktijk citeerden al verschillende cliënten korte fragmentjes waarin zij zichzelf herkenden. Dit maakte dat zij zich minder alleen voelden en opnieuw meer perspectief konden zien voor de toekomst.

Dit zijn echte verhalen, zonder franjes of literaire virtuositeit. Authentieke en moedige getuigenissen recht vanuit de ziel van een rouwende moeder of vader. Ze vertellen over hun leven nu en dat van hun gestorven kind. Ieder in zijn taal maar allemaal in intieme verbondenheid met het bestaan van hun overleden kind. Met de kracht van een warme en veilige nabijheid geeft psychologe en auteur van het boek, An Hooghe tussendoor gepaste en deskundige duiding. Met veel dankbaarheid heb ik hun verhalen gelezen, als moeder, maar ook als professional in de rouwzorg. Dit boek is volgens mij een grote aanwinst en een aanrader voor iedereen die professioneel bezig is met zorg voor anderen.

 

Journalisten hebben de laatste dagen her en der artikels geproduceerd over rouwverwerking... vaak met instructies over do’s en don’ts in het omgaan met nabestaanden en experten die aan het woord gelaten worden. 
Zelf vind ik dít boek een absolute aanrader: Anders Nabij van Uitgeverij Charlotte, een boek met warme, liefdevolle verhalen van ouders die een kind verloren... verhalen over gemis maar ook over hoop en veerkracht 

Had 2 boeken besteld. De eerste is bijna uitgelezen, op heel korte tijd. Zo ontroerend. De andere boek zal ik binnenkort lezen. In elk geval, heel moedig van al de ouders die hun verhaal gedaan hebben. Respect, niet anders dan respect.

Eindelijk een boek die ook beschrijft wie de overleden kinderen echt waren. Hun dromen,karaktertrekken,hobby, enz.. Wie zijn ze en wie waren ze. Veel boeken gaan over het overleven van de ouders,broers,zussen (veel te weinig de grootouders) na een ingrijpend verlies. Ook ik zou willen vertellen wie mijn overleden zoon was maar kan dit weinig of beter quasi nooit. Het boek is uitgelezen maar niet weggelegd dikwijls grijp ik er naar terug. Troost en vooral herkenning vind ik er terug. Prachtig verwoord. Zo jammer al die verhalen. Oprechte dank aan allen voor dit 'andere' boek.

 

 

Ik vind het boek een topper, trouwens! Dank jullie wel voor het delen van jullie leven, ik heb er al veel aan gehad en uit geleerd.

 

Lieve ouders, Als grootouder zat ik ook in de zaal, en was trots op onze kinderen. Hoe ze zulk verdriet zo positief kunnen benaderen. Als grootouder heb je elk kleinkind mogen verwennen, vertroetelen, mee op vakantie nemen, jouw waarden mogen meegeven, helpen groot worden. Bedankt kinderen om dat voorrecht te mogen meemaken. Als grootouder heb je ontzettend veel verdriet bij het verlies van je oogappel, maar daar blijft het niet bij… het doet zo’n pijn je eigen kinderen dit verdriet te zien hebben, hen ongelukkig te zien, dat is het laatste wat je wenst voor je kinderen. Wij hebben het geluk een hechte familie te zijn, zo kunnen we samen dit verdriet aan, en koesteren de mooie herinneringen, zodat zij voor altijd bij ons aanwezig blijft, dankbaar voor de mooie jaren die we samen mochten beleven.

Mijn verlies is nog maar 1,5 geleden, maar de bibliotheek had aan mij een enthousiaste klant. Het leek me dan ook sterk dat dit boek iets nieuws zou brengen. Maar jullie konden me overtuigen het boek aan te schaffen. Ik werd niet teleurgesteld! Het boek was zowel qua schrijfstijl als inhoudelijk af. Vaak heb ik me herkend in wat er geschreven stond, even vaak in wat er respectvol tussen de regels te lezen viel. Bedankt mama's, papa's & Co.

 

Ik heb hier en daar al een stukje gelezen in het boek. Het leest heel vlot en is mooi opgebouwd. Dat er zo lang aan gewerkt is, is best te voelen en ervaren. Proficiat alleszins aan iedereen die eraan meewerkte.

Ik wou jou/jullie langs deze weg van harte bedanken én feliciteren met Anders Nabij. Het is een prachtig boek geworden. Ik heb in geen jaren echt lang in 1 boek kunnen lezen. Dit boek was in één ruk uit. Het bracht me regelmatig naar de brute kern van de gevoelens die we doormaken, maar de herkenbaarheid en de warmte en respect waarmee die emoties verteld worden, maken het zo mooi. Ik heb alvast een heel grote appreciatie voor jullie allemaal. Jullie zullen heel wat mensen raken met dit boek en de wereld een stukje mooier maken.

Ben vandaag in het boek beginnen lezen en het heeft me niet meer los gelaten, het is uit. Het heeft me een warm gevoel gegeven, de ouders die hun verhaal zo open en oprecht neergeschreven hebben, ik heb er geen woorden voor, zo mooi, met zoveel mooie herinneringen en symbolen die hun kind levend houden in hun hoofd, hart. Door hun verhaal leer je de kinderen kennen, dat maakt het zo waardevol. Het heeft me getroost. Bedankt voor dit mooie, warme boek. Ik zal het zeker herlezen.